Hrvatska tradicijska glazba Nizinska i središnja hrvatska Croatian traditional music Lowland and central Croatia
Tracks:
Lowland Croatia
01. Stari glas, Babina Greda (Županja)
02. Ceranac, Drenovci (Županja)
03. Drumarac, Drenovci
04. Svatovac, Tovarnik (Vukovar)
05. Zeleni se livada, Rokovci (Vinkovci)
06. Šokačko kolo, Rokovci
07. Todore, Baranjsko Petrovo Selo (Beli Manastir)
08. Pjesma s prela, Ladimirevci (Valpovo)
09. Drmendaš, Rakitovica (Donji Miholjac)
10. Zavrzana, Rakitovica
11. Voljeli se Ivica i Mara, Donja Motičina (Našice)
12. Becarac, Forkuševci (Đakovo)
13. Ljelje (ulomak), Stari Perkovci (Slavonski Brod)
14. Povracanac, Donji Andrijevci (Slavonski Brod)
15. S onu stranu Save vode, Donja Bebrina (Slavonski Brod)
16. Svinjarsko kolo, Donja Bebrina
17. Svatovac, Vranovci i Bukovlje (Slavonski Brod)
18. Pjesma s pripjevima, Vranovci i Bukovlje
19. Gospin plac, Klakar (Slavonski Brod)
20. Drumarac, Prekopakra (Pakrac)
Central Croatia
21. Maro, Maro, Marica, Sv. Marija (Čakovec)
22. Pismo nam je došlo od svetlog cesara, Vratisinec (Čakovec)
23. Pet je kumi v jedni kleti, Donji Vidovec (Čakovec)
24. Raspa, Prugovac (Djurdjevac)
25. Črleno cvetje i modro, Pitomača i Prugovac (Đurđevac)
26. Prolistala bukovina, Veliko Trojstvo (Bjelovar)
27. Trojke (drmeš), Miklouš (Čazma)
28. Medna roso, gdje si zimovala, Kutinsko Selo - Kutina
29. Svirka (Još Hrvatska ni propala), Pregrada (Krapina)
30. Anđelek poje, Kupljenovo (Zaprešić)
31. Fletna polka, Kupljenovo
32. Polka, Jesenovec i Adamovec (Sesvete)
33. Lepo ti je rano uraniti, Siljakovina (Velika Gorica)
34. Drmeš (šestica), Glina
35. Rozganje, Velika Jelsa (Karlovac)
36. Majka Maru preko vode zvala, Vučjak (Karlovac)
37. Đikalica, Vučjak
38. Škrinjar drmeš uz rozganje, Turanj (Karlovac)
39. Potresujka, setepas, tanac po hrvacki, Jelenje (Rijeka)
Recorded in the field, in Zagreb, and in Metkovic during 1997-2000.
Vocal and instrumental Croatian traditional music.
Program notes
by Naila Ceribašić in Croatian and English and notes on individual
tracks (150 p. : ill.) bound in container.
Project editor Zorica Vitez ; support from the Ministry of Culture of the Republic of Croatia.
*
Zvučni
su zapisi na ovim kompaktnim diskovima nastali u okviru širega projekta
dokumentiranja suvremenog stanja hrvatske tradicijske kulture.
Pozornost je bila usmjerena na stvaranje fonda tehnički vrsnih snimki
starinskog, lokalno specifičnoga repertoara, koji još uvijek čini dio
glazbene i plesne prakse lokalnih - mahom seoskih - zajednica u svim
dijelovima Hrvatske. Glavni su nositelji takvih sadržaja folklorne
skupine koje djeluju u okviru kulturno-umjetničkih društava. Odabrane su
skupine i pojedinačni glazbenici koji nastoje očuvati i/ili
vjerodostojno obnoviti starinski repertoar i stilove izvođenja tipične
za svoju užu sredinu, koji se ističu glazbenotehničkom vrsnoćom svojih
izvedbi, skupine i pojedinci koji njeguju, individualno i/ili grupno,
specifičan odnos prema predlošcima iz prošlosti, te time donekle
napuštaju uhodane okvire javnoga predstavljanja.
Ali Hafezi, a Bakhtiyari ney player who uses the teeth style of playing the ney.
He has been playing with Masoud Bakhtyari (Bahman Alaeedin).
Now he only plays Bakhtiyari music.
The ney is the most common instrument in traditional societies. It is a very ancient instrument which has been played for several thousands of years. Due to the existence of various ethnicities in Iran, there are more than 30 kinds of ney in Iran with their own specific characteristic. Most regional neys are played by lip. The player puts his lip on the edge of the ney and blows into the pipe. But, in the urban style of playing the ney, the instrument is hold between the teeth of the player. Since the old times, the ney-e labi has been played by shepherds and because of this it is sometimes called the shepherd ney. Sometimes, the ney player inserts his voice into the pipe as well; therefore the ney produces a kind of mixed sound. The ney-e labi is played almost in all parts of Iran. In the recent years, some of the folk musicians have tried to use the urban musical techniques to present a new musical utterance for their old traditions. For example, a new kind of the ney playing style has emerged among the Bakhtiyari ethnicity which is influenced by the urban techniques of playing of the ney, which keeps the ney between the teeth. As a result, the new produced sound has both the folk and Persian urban music flavors.
Accordion, Hurdy Gurdy, Vocals, Jew's Harp, Arranged By – Jacek Hałas (tracks: 3, 7, 12-17) Drum – Alicja Choromańska-Hałas Edited By, Accordion, Mastered By – Witold Roy Zalewski Fiddle, suka – Krzysztof Butryn (tracks: 1, 5, 12) Fiddle, Text By – Ewa Grochowska (tracks: 3, 7, 12, 14-15) Graphics, Typography – Joanna Jarco Photography – Mateusz Borny Recorded By, Mixed By – Michał Kowalski Text By – Remigiusz Hanaj Vocals – zespół dziecięcy Wisienki
Guests:
Zbigniew Butryn (bas) Mateusz Borny (suka, kornet) Edward Pachuta (kornet) Iza Gąbka (saksofon) Jakub Dycha (trumpet) Olena Yeremenko (violin) Piotr Deptuła (fiddle)
Prezentujemy Państwu najnowszą płytę zespołu "Jarzębina". Płyta została
wydana przez Starostwo Powiatowe. Jak pisała szefowa zespołu, Irena
Krawiec na płycie zostały umieszczone pieśni tradycyjne, zaśpiewane w
tradycyjnej kocudzkiej gwarze. Płyta prezentuje 18 utworów i piosenek
wykonanych przez "Jarzębinę" z towarzyszeniem muzyków grających na
skrzypcach, drumli, basach suce biłgorajskiej, harmonii i bębnach. W
nagraniach usłyszymy orkiestrę dętą, zespół wspomogły też dzieci z
zespołu "Wisienki".
The
music ensemble Jarzębina is amongst the most known singing groups in
Poland. It was established in 1990, in the Community Culture Center in
Kocudza, a village in the Janowski district, on the Roztocze hill range,
one of the most interesting ethnographic regions in the Lublin area.
Jarzębina
is a traditional, multi-generational female group led by Irena Krawiec.
It is one of the most active in the Janowski area, recognized with many
awards and honorary mentions. It consists of a singing group and
ceremonial group. The music ensemble represents a rich and diverse genre
repertoire of monophonic ceremonial and common songs. The repertoire is
rooted in the oral tradition, based mainly on songs handed down from
generation to generation in the families as well as numerous songbooks:
folk carols, pastorals, Advent, Lenten and Easter psalms. The psalms and
dialogues are performed in the Kocudzki dialect, with great attention
to detail, such as the original tempo, volume and artistic style.
It
is important to point out the unique funeral and Lenten psalms that
brought Jarzębina its place amongst the leading music ensembles. Within
its numerous activities, the group pays special attention to devising
and preparing shows. They remind us of the life once led in the
villages, according to the natural calendar and also cultivate old
customs and traditions. In Jarzebina’s repertoire there is: Wesele
kocudzkie (A Kocudza Wedding), Ocepiny (Capping ceremony), Prasowocki
(Ironers), Miedlorki i pocirocki (Linen-Working), Łostatni rózeniec (The
Last Rosary), Świecok (Food-Blessing), Mielenie w żarnach (Quern-Stone
Grinding), Pośnik kocudzki (Kocudza Christmas Celebrations) and Herody
kocudzkie (The Kocudza Christmas Pageant).
The group finds
fulfillment playing concerts and theatrical productions of old
ceremonies and traditions, performing abroad, in addition to touring the
whole country, as well as being an active participant in the social and
cultural life of their village, community, district and region. In
2012, Jarzębina gained popularity due to the song “Ko-ko Euro spoko”,
although it has been appreciated for many years before that for its
stylish and very expressive way of performing traditional repertoire.
The constant invitations to festivals, solo concerts as well as a group
of followers all across the country is more than enough proof of that.
Jarzębina
has performed at musical reviews and festivals in: Kazimierz (an
honorary mention in 1991, a guest performance with the show
Linen-Working in 1993, the first prize - 2001, 2007, 2011); in Tarnogród
(1991-1995); in Baranów Sandomierski (The Polish Festival of Orphan
Tales and Songs 1992-1999); in Tychy (Theatrical Meetings 1996-1998); in
Nadrzecze (The House Serving the Polish Art of Word, Music and Image
1997-2000); in Jarosław (The International Festival Early Music
1998-2000); in Kawkowo (The International Meetings Drama and Liturgy
1995-2002); in Zebrzydowice (The International Musical Review of
Regional Groups 2002); in Modliborzyce (The Interdistrict Musical Review
of Traditional Carols and Pastorals 1999-2003).
The group
devotes much attention to ensuring the continuity of traditional culture
in the local community. Jarzębina learns songs and gives concerts
together with their “younger daughters” – the children’s group Wisienki.
Jarzebina’s members have been teaching the Kocudzki style of singing
for years, also outside of their community, for example in the Węgajty
Theatre Schola, Gregoriana Silesiensis Schola or occasionally at special
workshops (mainly led by Beata Oleszek). In 2006, the group was the
co-organizer of the Tabor in Kocudza – a weekend summer camp that
teaches the Lubelski school musical tradition.
The musical ensemble Jarzębina with all
its members: the back row from the left Lucyna Jargiło, Bronisława
Dyjach, Janina Oleszek, Władysława Dycha i Genowefa Góra, in the front
row from the left Monika Jargiło, Beata Oleszek, Irena Krawiec,
photograph by Remek Mazur-Hanaj, Kocudza in 1999.
A
turning point for Jarzebina turned out to be the show “The Last Rosary”
(łOstatni rózeniec), that had its premiere in 1995 and gained a
prominent place in the history of folk ceremonial theatre. At that time,
the group began their collaboration with in crudo music centers,
especially the Warsaw Dance House Association (concerts as part of the
Stage Roots as well as the series Let me sing Your Passion and There is a
Ladder to Heaven 1995-2003). Since 1998 with the Węgajty Theatre
Schola, the group participated in international theatrical and musical
projects and a young singer from Kocudza Beata Oleszek, became an
actress and a singer in the Schola for many many years. At the Songs of
Our Roots Festival in Jarosław, Jarzębina sang at a memorable concert
along with the Italian Micrologus. They also participated in a series of
Lenten concerts, mainly the Dominican Order Lenten Singing in Lublin,
Lenten concerts at the Poznań School of Dance or the Wrocław Gregorian
Silesiensis Schola. Henryk Mikołaj Górecki highly valued Jarzebina’s
singing. The group’s performance can be found in the most important
archives; academic, radio and many private archives. Some of which have
been published in anthologies of traditional music – publishers In Crudo
(three CDs) and Muzyka Odnaleziona. The group has taken part in
numerous radio and television programmes, there are three documentaries
dedicated to the musical ensemble done by TVP 2; the singers were also
capable of finding their way so to speak in modern art (a project by
Anna Molska, “The Weepers”). Finally, there have been several Bachelor
and Master’s thesis’s written about Jarzebina.
01. Mazurek. Mikroregion Rzeczycy 1980/Kazimierz Meto (ur. 1922) skrzypce, Józef Meto (ur. 1939) basy, śpiew 02. Oberek. Mikroregion Rzeczycy 1987/Jan Lewandowski (ur. 1919) skrzypce, Stanisław Lewandowski (ur. 1927) basy, Stanisław Kaczmarek (ur. 1924) bębenek 03. Oberek. Mikroregion Rzeczycy 1987/Michał Rydz (ur. 1924) skrzypce, Stanisław Goska (ur. 1925) basy, Władysław Piątkowski (ur. 1932) bębenek 04. Oberek Śpiewak. Mikroregion Rzeczycy 1987/Stanisław Skiba (ur. 1932) skrzypce, Jan Osiński (ur. 1927) basy trzystrunowe, Stefan Chudy (ur. 1938) bębenek 05. Oberek. Rawskie 1987/Aleksander Nowakowski (ur. 1905) skrzypce, Władysław Kośka (ur. 1935) basy, Stefan Nowakowski (ur. 1930) baraban 06. Oberek Śpiewak. Radomskie 1981/Bolesław Zarębski (ur. 1913) skrzypce, Edward Fogt (ur. 1930) śpiew 07. Oberek Ciągły. Radomskie 1987/Jan Rogoliński (ur. 1907) skrzypce, Józef Lament (ur. 1911) bębenek 08. Oberek Ciągły. Radomskie 1981/Marian Lipiec (ur. 1937) harmonia, Piotr Strzałkowski (ur. 1926) skrzypce, Marian Lipiec (ur. 1958) werbel 09. Oberek Rdzuchowiak. Mikroregion Kajoków 1983/Józef Kędzierski (ur. 1913) skrzypce, Stefan Kędzierski (ur. 1921) basy, śpiew, Józef Kędzierski (ur. 1939) bębenek 10. Oberek Śpiewak. Mikroregion Kajoków 1988/Józef Piecyk (ur. 1932) skrzypce, Jan Kietla (ur. 1913) bębenek, śpiew 11. Oberek Śpiewak. Mikroregion Kajoków 1983/Walenty Mirecki (ur. 1911) skrzypce, Józef Janowiecki (ur. 1910) basy, Jan Sadowski (ur. 1925) bębenek, śpiew, Helena Wojtunik śpiew 12. Oberek Kazimierkowy. Mikroregion Kajoków 1997/Stanisław Ciarkowski (ur 1931) skrzypce, Józef Ciarkowski (ur. 1926) bębenek, Leokadia Ciarkowska śpiew 13. Oberek Pobiedziński. Dolina Pilicy 1988/Jan Michalski (ur. 1916) harmonia, Wacław Rek (ur. 1928) skrzypce, Józef Michalski (ur. 1939) baraban 14. Oberek Rytka. Mikroregion Kraśnicy 1984/Józef Fiderek (ur. 1909) skrzypce, Franciszek Wolowski (ur. 1919) basy, Tadeusz Fiderek (ur. 1940) baraban 15. Oberek. Mikroregion Kraśnicy 1984/Michał Wijata (ur. 1920) skrzypce, Adam Goska (ur. 1909) basy, Stefan Tomasik (ur. 1910) bębenek 16. Oberek. Opoczyńskie 1984/Tadeusz Podwysocki (ur. 1926) skrzypce, Stanisław Wilk (ur. 1914) bębenek 17. Oberek. Łowickie 1981/Leopold Talarowski (ur. 1904) harmonia dwurzędowa, Stanisław Domański (ur. 1926) baraban 18. Mazur. Mikroregion Księżaków 1992/Jan Szewczyk (ur. 1925) skrzypce, Józef Szewczyk (ur. 1966) baraban 19. Mazurek. Rawskie 1990/Jan Dziąg (ur. 1922) skrzypce, Jan Dziąg (ur. 1950) baraban 20. Oberek. Pogranicze Rawsko-Księżackie 1994/Stanisław Lewandowski (ur. 1934) skrzypce, Józef Szymczak (ur. 1927) baraban 21. Mazurek. Radomskie 1986/Władysław Cieślik (ur. 1919) skrzypce, Józef Bębenek (ur. 1919) harmonia pedałowa, Stanisław Cieloch (ur. 1924) bębenek, śpiew 22. Światówka. Radomskie 1981/Antoni Wyrwiński (ur. 1921) harmonia pedałowa, Adam Wyrwiński (ur. 1924) skrzypce, Jan Karczewski (ur. 1944) baraban 23. Mazurek Lesiacki. Radomskie 1992/Antoni Wrzesień (ur. 1914) skrzypce, Józef Wrzesień (ur. 1911) skrzypce, Stefan Kaczmarek (ur. 1922) bębenek 24. Oberek Kajocki Bąk. Radomskie 1984/Franciszek Reguła (ur. 1916) organki 25. Oberek ciągły. Radomskie 1982/Stanisław Motyl (ur. 1904) skrzypce, Jan Przybyszewski (ur. 1917) skrzypce, Stanisław Przybyszewski (ur. 1951) akordeon, Stanisław Wiatkowski (ur. 1941) bębenek 26. Oberek Bielińskie olszynki. Radomskie 1986/Jan Karaś (ur. 1917) skrzypce, Jan Babis (ur. 1914) basy, Stanisław Rogulski (ur. 1919) bębenek, śpiew
This recording is an extraordinary document. It was recorded in Central Poland between 1980 and 2000 in the homes of rural musicians who had not played together in years. The emotions which ensued are clearly audible in the recording ? this atmosphere is impossible to replicate in a recording studio.
As time passes, it will become increasingly impossible to produce a recording like this. A chance to listen to rural folk bands playing in the same style as their predecessors of over 150 years before, and to hear the basses and accordions of village musicians at weddings in the 1980s.
Andrzej Bieńkowski
Andrzej Bieńkowski recording.
*
About Music Lost/Found Series
Poland, 1980, and Communism is facing collapse. Petrol is being rationed, the shops are empty. I begin my journey through the countryside to record music. It’s strange, because there are a great many folk bands, but their services are no longer required in the villages or towns. Musicians stop playing and sell off their instruments; slowly but surely they are forgotten. The first difficulty we faced was finding them replacement instruments. I met musicians who hadn’t seen each other in years, having once played weddings together regularly; this was the last generation of village musicians. Then came the dawn of the pop era. We filmed and made unique music recordings in the musicians’ homes, which were natural, stress-free environments. We searched throughout Poland, Ukraine and Belarus and found 1500 musicians, as well as singers, and from this number we reconstructed eighty bands. Our archive contains recordings of some of the oldest village bands, as well as contemporary wedding music. We have thousands of field photographs. However, the real jewels in our collection are undoubtedly the photographs taken by the original village photographers, who faithfully captured weddings, parties, funerals and daily life.
Małgorzata Bieńkowska
Małgorzata Bieńkowska is a graphic designer, and book illustrator. Since 1986, she and her husband Andrzej Bieńkowski, worked on documenting Polish and Ukrainian village life. In November of 2007 she opened "Muzyka Odnaleziona" - a publishing firm devoted to documenting ethnic music and photo archives from Eastern Europe. She is engaged in publishing, graphic books development, concert productions, exhibitions and public relations.
Andrzej Bienkowski
Andrzej Bienkowski is a painter, ethnographer, writer and professor at the Warsaw Academy of Fine Arts. For the last thirty years he has traversed rural Poland to document and record the music of village fiddlers, accordionists and singers. He has produced many books and films about rural Polish music, including the Music Lost & Found series. He owns the largest private collection of rural music in Poland.
All of you (duet for piano and ney) is in its core an improvisation. Most of the pieces have been performed and recorded only once with no edits or retakes and only some use the technique of multilayer recording to achieve the desired effect. Sonorities heard are all of acoustic nature performed by the musicians and generated on their instruments
In the year 1127, the artist {Abbot Suger} began reconstructing his Abbey Basilica of St. Denis in Paris. Suger's architectural ideas resulted in something never seen before, a "new look" neither classically Greek nor Roman or Romanesque. Eventually Suger's pioneer work led to an influential architectural style known as "gothic." Not knowing what to call Suger's work at the time, the society relied on a Latin name, "opus modernum." Today in the 21st century, in the context of Iranian society, {Masoud Shaari}'s interpretation of the ancient Persian Radiff allows for an "opus modernum" manifestation to occur in Persian classical music. His ground-breaking work, In the Shade of the Wind, intertwines the ancient with the modern age, marrying instruments such as setar to electric guitar, ney to saxophone. Each of the four tracks in this album are a journey to distant lands, where one can imagine Persian merchants offering the world their melodies and rhythms in exchange for nothing else but a sense of mutual understanding.
Shaari has unlocked the dusty box of the Radiff, letting ancient Iranian melodies play catch with the world. In 1978, the band ANCIENT FUTURE was the first ever to coin the term "world fusion music," defining their new style. Shaari’s album In the Shade of the Wind can fall under this category of music as well, where many cultures and sub-cultural musical styles are audibly interacting: classical North Hindustani rhythms and ragas are incorporated, 1950’s American pop-rock comes in and out of improvisatory segments, American Blue-Grass Country guitar is surprising to hear at times, jazz chord progressions harmonize in the background of a massive setar chorus, and psychedelic trance movements create an atmosphere close to that of the Sufi sama' ecstasy. Many of the trance-like sections in Shaari’s music is seriously influenced by the repetitiveness of Indian music and rock music. Through this conglomeration of musical styles and the process of fusion, Shaari unknowingly creates a new musical language that is nevertheless rooted in a Persian accent. The Radiff is still holds amidst the chaos of this fusion, exhibiting to the Western listener a sense of tradition. To Iranians, Masoud Shaari re-energizes the setar, revamping a tradition to adapt and still remain capable and applicable in the 21st century. The new generation of post-modern intellectuals is a movement towards globalization, and in Iran we are beginning to see this global influence in their music.
It must also be mentioned that other artists in Tehran are exhibiting the same ideological tendencies. A musician like {Mohsen Namjoo} has remained loyal to the emotional spirit within the Radiff, while creatively uplifting their Iranian musical heritage. In the case of In the Shade of the Wind, Shaari bears the weight of his artistic creation on developing the mastery of the Iranian setar. For example, in track one, "Hamsaz," one can not only hear but feel the many different new techniques Shaari has incorporated in his style of playing. Besides technique, his melody in the Nava modality still abides by bare structural laws of the Radiff, but the actual melody is something unheard of. This compromise between abiding by the structure of the Radiff but not the Radiff melodies set’s Shaari completely free in the creating process of melody, and distinguishes his musicianship from other fusion artists.
Fared Shafinury - TehranAvenue.com
♥♥♥
Yes, Massoud Shaari again ... :-)
In recent years he has dedicated himself to opening musical dialogue with different cultures, playing with various non-Iranian musical instruments to experiment new feelings and expressions in music, while keeping the main essence of Iranian music.
Il réunit les sonorités, les voix et les chants qui bordent ses rivages. Il associe voix d’artistes et voix d’enfants et nous entraîne dans un voyage en terre de Palestine, de Grèce, d’Italie ou encore de Corse. Une découverte musicale qui ravira petits et grands.
Vytautas V. Landsbergis Ramunė Landsbergienė Aš visai nežinau kodėl 2005
Turinys:
01. Aš visai nežinau kodėl 02. Vaikštinėjo povela 03. Siuntė mani motula 04. Strazdas 05. Imk mano ranką, brolau 06. Aušta aušrelė 07. Pavasario dienelė 08. Nieko karalius 09. Oi lunkela 10. Vienatvė 11. Tarakonai 12. Prie rytinio ekspreso 13. Ant kalno kalnelio 14. O žvaigždė puodynėj 15. Tu pucine
Dainuojamoji poezija su lyriniais, šmaikščiais, juokingais Romo Lileikio ir Vytauto V. Landsbergio tekstais, lietuvių liaudies dainomis, gitaros, akordeono, cimbolų, fleitos, dūdmaišio garsais, susiliejančias į savitą visumą...apie „žvaigždę puodynėje“ ir „tranzuojančią karvę“...
...2005 saw the release of the third album I Totally Don't Know Why (Aš visai nežinau kodėl) consisting of authorial and folk songs performed by Vytautas V. Landsbergis.
The CD follows the tradition of the previous albums – on the one hand Landsbergis combines his own songs with folk songs (five of the songs were written by Romas Lileikis and two by Landsbergis), on the other hand there is no dissonance between the two genres...
Vytautas Landsbergis (b. 1962. 25 May. Vilnius) - poet, writer, singer, theater and film director, children's writer, politician, son of Vytautas Landsbergis and...
I was born in dismal times of the Soviet occupation in Vilnius to a musicologist Vytautas and a pianist and a Siberian exile Gražina. As a kid I went to a kindergarten on the Red Army Avenue. Immediately after the kindergarten, I was desperate to apply for a director’s job in Kaunas Zoo, but my parents objected claiming that I was too young. Thus, I was forced to go to A. Vienuolis secondary school in Vilnius.
My first poems were dedicated to my physics teacher and written on the pilot graduation exam sheet – I was already more adept at poetry than at physics. The teacher evaluated my creative torment by giving me 4 out of 5.
Several years later I graduated from Vilnius University with a degree in Lithuanian language and literature, which is now my main language of communication and writing poetry, screenplays, essays and fairy-tales.
Later I studied filmmaking in Tbilisi Theatre and Film Institute in Georgia, but the studies were interrupted by a civil war. Left without a degree I had to find other teachers, so I went to Mekas at his Anthology Film Archives in New York and later to Kieslowski and Zannussi in Poland.
When Lithuania regained its independence and the Revival period began, I started making national archive documentaries on prominent Lithuanian persons, including the partisan Juozas Lukšas Daumantas, diplomat Stasys Lozoraitis, basketball player Arvydas Sabonis, sculptor Vilius Orvidas, filmmaker Jonas Mekas, poets Henrikas Nagys, Vytautas Bložė and Nijolė Miliauskaitė, and other outstanding Lithuanians. During the 15 years of cinematography, I produced 15 documentaries, and one children’s film Hansel and Gretel (Jonukas ir Grytutė) in 2002.
Over 10 of my children’s books have been published in Lithuania, including Tales of the Little Brownnoser (Rudnosiuko istorijos), Tales-Non-Tales (Pasakos-nepasakos), Apple Tales (Obuolių pasakos), Angel Tales (Angelų pasakos), The Love of Dominic the Horse (Arklio Dominyko meilė), Zita the Mouse (Pelytė Zita) etc. There were three poetry books too. I also staged nine plays in a number of theatres across Lithuania – mostly written by myself.
Recently I have been staying in the provincial town in Anykščiai. I have five children and three grandchildren. Most of the time I write children’s books, look out of the window or go to the Šventoji River with children to watch cranes catching fish – all of this makes me feel as if I were the director of an imaginary Anykščiai Zoo…
Tokia graži žiema, tik baltos snaigės krenta O mes tokie jauni, tarsi šešiolikmečiai Žiūriu tenai gatve graži mergaitė bėga Pamačiusi mane ji metė gniūžtę sniego
Žiema žiema, snaigės veidą bučiuoja Man taip gera širdy, o kodėl nežinau.
Mergaite tu nebėk, vistiek tave pagausiu Ir baltame sniege veidelį tau išprausiu Mergaite tu nepyk, aš čia visai nekaltas Čia tik kalta žiema ir kaltas sniegas baltas
Žiema žiema, snaigės veidą bučiuoja Man taip gera širdy, o kodėl nežinau.
Žiema žiema, snaigės veidą bučiuoja Man taip gera širdy, o kodėl nežinau.
01. Eg synger julekvad 02. Mitt hjerte all tid vanker 03. Kling no klokka 04. Eg er så glad kvar julekveld 05. Din herlegdom Frelsar 06. Her er det ny, som på jorderik skjedde 07. I denne søte juletid 08. Det lyser i stille grender 09. Deiliig er jorden 10. Det kimer nå til julefest 11. Guds son er komen til oss ned 12. No koma Guds englar 13. Den fagraste rosa 14. Stille natt
Personnel:
Åsne Valland Nordli - vocals
Arve Henriksen - trompet Paolo Vinaccia - percussion Joakim Friis Holm - celtic harp Elin Ødegård - support vocals
CD’en formidler julens alvorlige og glederike budskap med raffinert enkelhet. «Hun synger med en finstøpt diamants briljans, en overjordisk stemme». Dagbladet (6)
:-) mi
***
Jul or jol is the term used for the Christmas holiday season in Scandinavia and parts of Scotland. Originally, “jul” was the name of a month in the old Germanic calendar. The concept of “jul” was a period of time rather than a specific event prevailing in Scandinavia. In modern times, "Jul" is a general time stretching from mid-November to mid-January, with Christmas and the week up to New Year as the highlight.
The term "Jul" is common throughout Norway, Sweden, Iceland, Greenland, Denmark, Scotland and the Faroe Islands...
Recorded 29. October - 1. November 1996 at Ullensaker Kyrkje
Åsne Valland Nordli (født 10. oktober 1975) er en norsk sanger, oppvokst i bygda Norheimsund i Hardanger. Åsne startet å synge religiøse folketoner da hun var en liten jente, og lærte kveding av Steffen Eide, Margrete Opheim og Sondre Bratland. Bare 15 år gammel begynte hun selv å undervise ved Ole Bull-akademiet på Voss.
Valland Nordli har hatt en rekke konserter på ulike festivaler, blant annet på Bergen Nattjazz, Førde Internasjonale Folkemusikkfestival, Vossajazz, Telemarkfestivalen, Maijazz og under Filmfestivalen i Haugesund. Allerede som 16-åring turnerte hun med Bergen Filharmoniske Orkester. Og i 1998 skrev samtidskomponisten, Magnar Åm, verket Vandrande Himmel spesielt for Åsnes stemme.
Åsne har spilt inn tre soloplater: Den ljose dagen (Kirkelig Kulturverksted, 1994), Julekvad (Kirkelig Kulturverksted 1996) og Himmelske Balsam og sødeste Drue med tekster av Daniel A. Buli (Via Music 2001), alle i samarbeid med produsent Sigbjørn Tveite. Åsne var i 2000 med på platen Christmas, utgitt på det internasjonale selskapet Putumayo. Hun har også medvirket på felemusikeren Nils Øklands utgivelse Straum (Rune Grammofon 2000). I 2005 utga hun sammen med pianisten Kristin Skaare juleplaten Lille Messias.
Åsne Valland Nordli er i dag bosatt på Stange i Hedmark, hvor ektemannen Andreas Nordli er leder for Ungdom i Oppdrag. Hun bodde i fem år i havnebyen Constanta i Romania der hun sammen med sin mann og lokale aktører drev kristne humanitære prosjekter blant gatebarn.
01. Архіўны запіс лірніка (зап. З. Эвальд 30-я гады, Паўночна-Усходняя Беларусь) 02. Песьнь аб Страшным Судзе (зап. Ул. Берберавым і Н. Матыліцкай у в. Ульянаўка Слуцкага р-на) 03. "Не шумі дуброўка" (зап. М. Залатуха ад сваёй бабулі ў вёсцы Велеўшчына Лепельскага р-на Віцебскай вобл.) 04. Лазар (зап. ад Н.І. Смаля 1920 г. нар. у вёсцы Расохі Пружанскага р-на Берасьцейскай вобл. публ. З. Я. МАжэйкі "Песни Белорусского Полесья", М. 1984) 05. Песьнь аб сьв. Гаўрыле (зап ад О.Н. Тамашук 1900 г. нар. у вёсцы Парэчча Пінскага р-на Берасьцейскай вобл. публ. З. Я. МАжэйкі "Песни Белорусского Полесья", М. 1984) 06. "Даўным даўно тое было..." (зап. Р. Шырма 1929 г. ад Зоі Карпюк у в. Харкі Пружанскага р-на Берасьцейскай вобл.) 07. "У нядзельку па абедзе" (зап. Г. Кутырова 1983 г. ад Г.П. Дамарад 1922 г. нар. у вёсцы Паўстынь Слуцкага р-на) 08. "У нядзельку ранюсенька..." (зап. Г. Кутырова 1984 г. ад Е.І. Пархімчык у вёсцы Каралевічы Пухавіцкага р-на) 09. Ванюша (рэкруцкая песьня зап. у Магілёўскім р-не, экспедыцыяй Мінскага студэнцкага этнаграфічнага таварыства) 10. Марусячка (зап. Т. Кулаковіч 1983 г. ад Я.А.Унук 1893 г. нар. у вёсцы Хмелеўка Мінскага р-на) 11. Дарожка (зап. А.У. Хадыка і М. Залатуха у 1981 г. ад Маланьні Забурмах у г. Мсьціслаў) 12. "Maryio, Vilna obrono..." (в. Бастуны Лідскага р-на. Pub. Etnolincwistyka "Problemy jeryka i kyltury" 9/10 uniw. Maryi Curie-Sklodowskiej.") 13. Piesn do swietej Filomeny (w. Sierki, gm. Tykocin, woi. Bialystok 1989 r. od S. Malinowskiej, pub. "Piesni pustych nocy" Janina Szymanska.) 14. Не ляжы ветру ў полі (pub VI t. "Lud Bialoruski" M. Fedenowski.)
Ales’ Los’ - Lyre (turning) Lyre songs, Psalms and Canticles
Профессиональный художник и музыкант Алесь Лось не только играет на многих народных инструментах, но и изготавливает их.
Professional artist and musician Ales’ Los’ not only plays many folk instruments, but also makes them.
Born: September 13, 1958 in Belarus...
Old
music instruments maker. Educated as an artist, Ales’ Los’ is a
tireless researcher of various aspects of traditional folk culture. His
interests include batleika folk puppet theatre, traditions of making and
playing old music instruments, folk dance, various crafts. He has
participated in a number of culture, theatre and art-related projects in
Poland, Lithuania, Czech Republic, Bulgaria, Estonia, USA, Turkey, and
Greece.
“There’s this notion of
space, a personal emotional space. My personal space includes my making
the instruments, producing the sound, studying the music played with
these instruments. It’s all I need.” (Ales’ Los’)
Алесь Лось
нарадзіўся 13 верасьня 1958 года. Бацька Уладзімір сын Васіля, маці
Ларыса дачка Мікалая з роду Петручук-Карпінскіх-Ваніцкіх.
1973 — 1977 г. — вучыўся ў мастацкай вучэльні імя Глебава ў Менску.
З
1977 г. — студэнт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага
інстытута. Пачаў цікавіцца архіялёгіяй і этнаграфіяй, у 1977-1980 гг.
браў удзел, як мастак, у даследаваньні гарадзішча Мацкавічы пад
кіраўніцтвам архіёляга Л. Дучыц. У 1978-1979 гг. прымаў удзел у
рэстаўрацыі фрэсак Мсціслаўскага касьцёла кармелітаў пад кіраўніцтвам
рэстаўратара У. Ракіцкага. З 1982 г. разам з Яўгеніяй Ліс пачаў займацца
рэканструкцыяй старажытнага лялькавага батлеечнага тэатра. Багата
езьдзіў у этнаграфічныя экспедыцыі, вывучаючы народныя тэхнікі ігры на
скрыпцы, цымбалах, бубне, жалейцы, натаваў народныя танцы. Пачаў
зьбіраць матэрыялы па беларускай дудзе і рабіць першыя крокі па
стварэньні гэтага інструмэнта.
У 1983 г. — скончыў вучобу ў
інстытуце на мастацкім аддзяленьні, атрымаўшы дыплём мастака-графіка. На
абароне дыплёма разам з Яўгіняй Ліс паказаў батлейкавае прадстаўленьне
«Цар Ірад», дапамагаў Хведар Кашкурэвіч, тады студэнт першага курсу
манументальнага аддзяленьня інстытута.
1983 г. — пераехаў разам з
сям’ёю з Менску ў в. Зарудзічы Смаргонскага р-на. У плянах было
стварыць у кальвінскім зборы г. Смаргоні музэй-тэатар батлейкі (на той
час храм быў складам). Ідэя стварэньня музэю належала калектыву
Белрэстаўрацыі пад кіраўніцтвам А. У. Хадыкі.
1983—1985 г. — служба ў войску.
1986
г. — персанальная выстава графікі і жывапісу, разам з Я. Ліс у
Смаргоні; ішла праца па стварэньні тэатральнага рэпертуару для
калектываў дарослага і дзіцячага, лялькавага тэатра «Батлейка» ў вёсцы
Залесьсе. У гэтым жа годзе тэатар «Батлейка», пад кіраўніцтвам Яўгеніі
Ліс (рэжысёр-пастаноўшчык) і Алеся Лася (мастак-пастаноўшчык і музыка)
атрымаў ганаровае званьне «Народны».
1987 г. — тэатар «Батлейка»
бярэ ўдзел у міжнародным фестывалі драматычных і лялькавых тэатраў у г.
Вільяндзі (Эстонія), дзе за аднаактавы спектакль»Цар Ірад» атрымаў І
месца за найлепшую пастаноўку сярод лялькавых тэатраў на фестывалі.
Увосень гэтага года зрабіў сваю першую ліру.
1988
г. — тэатар (дарослая трупа) выязджае на гастролі ў Чарнобыльскаю зону.
Выступае па маршруце — Брагін-Хойнікі-Нароўля-Малінаўка, пасля выступаў
тэатру перад дзецьмі школаў закрытага тыпу і вяскоўцамі ладзяцца
вечарыны народных танцаў. Спектаклі і канцэрты народнай музыкі ладзяцца
для ліквідатараў Чарнобыльскай катастрофы (Паўночна-Каўказскі і
Уральскія палкі, якія кватэраваліся ў вялікіх намётах у адлегласьці 8 км
ад атамнай станцыі).
У гэтым годзе прыняты ў прафесійны Саюз
мастакоў Беларусі, апрача тэатру і этнаграфіі, актыўна працаваў як
мастак графік, удзельнічаў у шэрагу выстаў у Беларусі і за яе межамі.
1989
г. — разам з сябрамі-аднадумцамі (Верамейчык С. І., Астравух А. М. і
Ліс Я. Я.) стварылі праект па адкрыцьці ў палацы М. К. Агінскага, што ў
Залесьсі, Школы мастацтваў імя М. К. Агінскага. Праект быў падтрыманы
Міністэрствам культуры і адукацыі. Пачалася актыўная праца па
рэстаўрацыі будынка палаца і заняткі з дзецьмі па тэмах музыкі, тэатру і
мастацтва. У сувязі з »перабудоваю», у 1991 г. скончылася фінансаваньне
школы — і праца спынілася.
1990 г. — у Віцебску разам з вядучымі
этнографамі, інструмэнтазнаўцамі, прафэсійнымі майстрамі клясычных і
народных інструмэнтаў Беларусі прымаю ўдзел па стварэньні Музычнага
таварыства Беларусі пры Міністэрстве культуры Беларусі. Вёў працу па
тэме «Народная скрыпка, ліра, дуда, жалейкі, дудкі» (школа ігры,
эргалёгія, кансультацыі па вырабы інструмэнтаў на абшары усёй краіны).
Прымаў удзел у першай на Беларусі выставе народных інструмэнтаў, выставу
шыкавала прафесар-інструмэнтазнаўца І. Дз. Назіна.
1991 г. — на
замову Міністэрства культуры Беларусі разам з Я. Ліс і калектывам
мастакоў-рэстаўратараў (Г. П. Калнін, О. Ю. Аттас, Л. П. Асеньні)
выканалі копію магілёўскай батлейкі 19 ст. з камплектам лялек для
філіялу музэю М. Багдановіча.
1991 г. — пачаў супрацоўнічаць з
фундацыяй «Muzyka kresow» (Польшча), выступаў з рэфератамі і
навукова-дасьледчымі працамі па тэмах: эргалёгіі, рэпертуару,
рэканструкцыі жанру ў кантэксце абрадава-сакральнага ўжываньня
беларускіх народных інструмэнтаў — ліры, дуды, скрыпкі, жалейкі, бубна. У
траўні 1991 г. — выступіў разам з Хв. Кашкурэвічам, які ў той час быў
маім вучнем па вырабе дудаў, у Вільні на фэстывалі «Skamble kankles». Мы
ўпершыню зайгралі на дзьвюх дудах, дуэт меў назву «Крыўе», пазьней гэту
назву прадублявалі іншыя музыкі. На сьвятой Віленскай гары Трох крыжоў
пасьля фэстывалю мы з Хведарам цэлы вечар гралі на дудах, і там нам
прыйшла ідэя ладзіць свае дудовыя фэсты на Беларусі.
1992 г. —
выступ тэатру «Батлейка» (А. Лось, В. Доўнар) у Парыжы, у Сан-Трафіма,
на фэстывалі лялькавых тэатраў і выставе лялек. Выступы тэатру ў
Варшаве.
1993 г. — прыняты ў прафэсійны Саюз мастакоў Польшчы.
Працаваў як мастак-графік і жывапісец, удзельнічаў у творчых пленэрах,
рабіў дуды і ліры, працаваў над рэпертуарам гэтых інструмэнтаў.
1993
г. — з блаславенства мітрапаліта аўтакефальнае царквы Польшчы, Яго
Эмінэнцыі Базылія, працаваў у галіне сакральнага жывапісу і інтэр’еру на
Беласточчыне (Польшча). За працу над стварэньнем іканастасу ў царкве
Св. Мікалая ў в. Чыжы, Беластоцкага ваяводства, быў узнагароджаны разам з
В. Доўнарам, які дапамагаў у працы, ордэнам Св. Марыі Магдалены.
Супольна з В. Доўнарам выканалі праектныя працы і напісалі абразы да
іканастасаў царквы ў Чарнай Беластоцкай -1994-95 г., галоўны іканастас
царквы Сьвятога Духа ў Беластоку, другі іканастас быў выкананы супольна з
Хв. Кашкурэвічам ў 1998 г., з яго дапамогаю быў створаны іканастас
царквы Успенія Маці Божай у Бельску Падляскім ў 1998-2000 г.
1996—97
г. — працаваў над іканастасам царквы ў м. Грудэк. У працы дапамагалі
Уладзімір Лось, мой сын, мастак Барыс Цітовіч з сынам Данілаю, гісторык
Алесь Краўцэвіч, музыка Януш Прусіноўскі.
1998 г. — удзельнічаў у
творчым праекце «Mitologii Gornej» (аўтар Франсуа Мане, Францыя). Мэта
праекту — стварыць музычны спэктакль па тэмах Калевалы і старажытнай
грэцкай міталёгіі. Удзельнікі — творчыя маладыя людзі, акторы, балярыны,
музыкі, мастакі з Галяндыі, Францыі, Італіі, Польшчы, Турцыі, Беларусі.
Пастаноўка спектаклю праходзіла ў Эклізіі (Турцыя). Рэжысура музычнай
часткі — Алесь Лось, Януш Прусіноўскі. Спектаклі паказваліся ў
старажытных грэцкіх храмах Зэўса, Апалона, Артэміды на тэрыторыі Турцыі і
Грэцыі.
1999 г. — творчы пленэр па мастацкім вырабе ручной
паперы «Хартията» ў Кранева (Балгарыя). У гэтым жа годзе набыў хутар
«Барок». Персанальная выстава графікі і ручной мастацкай паперы у г.
Полацку.
1999—2001 г. — экспедыцыі па дударскіх мясьцінах
Беларусі. Разам з Хв. Кашкурэвічам сфільмавалі каля 17 гадзінаў
унікальнага матэрыялу пра дудароў Полаччыны, Лепельшчыны, Віцебшчыны.
Знайшлі працоўню і фрагмэнты дуды Хведзькі Сьцеся. На гэтых матэрыялах
планавалася стварыць фільм пра беларускія дуды. (Тэма дагэтуль адкрытая.
Я адлічбаваў частку стужак, і для сумеснай працы па стварэньні фільма
запрашаю ўсіх, каго цікавіць тэма дудаў і дудароў нашае зямлі ў
кантэксьце этнаграфіі, гісторыі, музыкі, традыцыяў і абрадаў). У гэты ж
час супрацоўнічаў з кафедрай беларускай культуры аддзяленьня Варшаўскага
ўніверсітэта ў Беластоку. Разам са студэнтамі ладзілі экспедыцыі па
старых беларускіх вёсках Беласточчыны, праводзіў майстар-клясы па
беларускіх народных танцах. Мне дапамагалі: Света Конева, Агата
Адамкевіч (Польша), Юзэф Міхалоўскі, Хведар Кашкурэвіч.
2000 г. —
супольны творчы праект «Музыка Дзядоў», зьвязаны з народнай музыкай
Польшы і Беларусі. Прайшлі канцэрты ў Варшаве (Агата Адамкевіч —
цымбалы, скрыпка; Пётр Пішчатоўскі — скрыпка, бас, акардэон, бубен;
Алесь Лось — скрыпка, дуда). У Беларусі канцэрты прайшлі ў Менску,
Полацку, Гародні, да капэлі далучыліся Юзэф Міхалоўскі — акардэон, бас;
Хведар Кашкурэвіч — дуда.
2001 г. — творчы пленэр на маім хутары ў
межах праекту «Прошча». Тэмы майстар-клясаў: ткацтва паясоў па
старажытных тэхналёгіях, вырабы з цэглы і абпальваньне архаічных
свістковых інструмэнтаў, навука народных танцаў, вывучэньне народных
тэхнік ігры на скрыпцы і дудзе, выраб ручной паперы па сярэднявечных
тэхналёгіях. У майстар-клясах удзельнічала творчая моладзь з Латвіі,
Польшчы, Беларусі.
2002 г. — праца над запісам СD альбома
«Сьпяваная паэзія Ларысы Геніюш». У апрацоўцы запісанага матэрыялу
дапамагаў Ю. Міхалоўскі. Дзякуючы С. Панізьніку, які прадаставіў свае
архіўныя запісы з голасам Л. Геніюш, на дыску ўпершыню прагучаў верш,
які чытае сама паэтка.
2003 г. — вядзецца работа над запісам CD
альбома «Ліра», дзе лірніцкія псальмы і канты пад выкананьне ліры
калёснай, традыцыі старчаства, упершыню былі акрэсьленыя як жанр у
народнай музыцы Беларусі.
2004 г. — разам з музыкамі маёй капэлі
(Ганна Харчанка — скрыпка, віяланчэль, басэтля; Марына Калечыц —
народныя цымбалы) запісваем альбом «Смыковая музыка» па матэрыялах,
сабраных у экспедыцыях.
2005 г. — выходзіць у сьвет CD альбом
«Musika Incognita»: гэта спроба на невялікім адцінку часу паказаць
багацьце і разнастайнасьць музычна-інструмэнтальных традыцыяў нашага
краю. У запісу браў удзел новы музыка капэлі спадар Юры Рымашэўскі,
выбітны кантрабасіста і трубач, а таксама таленавітая скрыпачка, мая
вучаніца, Вольга Шульпянкова.
2006 г. — мая капэля выступае на
розных фольк-фэстах, дае канцэрты ў Польшчы, Чэхіі, Літве, Беларусі.
Дзякуючы маім амэрыканскім сябрам, асабліва спадарыне Даян Макдональд,
наведаў Злучаныя Штаты, дзе разам з калегамі музыкамі і навукоўцамі з
Беларусі мы пазнаёміліся з калекцыямі музычных інструмэнтаў фондаў
найбуйнейшых музэяў краіны, з працаю найлепшых студый гуказапісу, з
формамі фінансаваньня розных культуралагічных і творчых праектаў.
2007
г. — працаваў выкладчыкам у Акадэміі культуры (былы Інстытут культуры),
выкладаў тэму «Народны інструмэнт» з надзеяю стварыць пры Акадэміі
лабараторыю па дасьледаваньні народных інструмэнтаў, але хутка надзею
згубіў…
2008 г. — удзельнічаю ў праекце «Рада» /аўтар Васіль
Грынь/. Разам выдаем альбом «Рада», выступаем з канцэртамі, прымаем
удзел у фольк-фэстывалях.
2009 г. — жыву і працую на хутары
«Барок», месцы, дзе можна шмат чаму навучыцца, добра папрацаваць і
адпачыць, месцы, дзе заўжды рады харошым людзям.
Праект "Маналог Майстра"
Monologue of Master
The series commences with an episode
entitled Musica Incognita.
They say Belarusians are so poor and
miserable because they don't know how rich they really are! They have
these riches all around them..." Ales' Los' reflects upon this and many
other subjects as he is captured at his work. Artist, musician,
instrument maker and ethnographer, he is also the owner of Khutar Dudara
countryside guesthouse, a place to learn new things, try your hand at
ancient crafts, and have a nice time; a place where good people are
always welcome...
***
Monologue of Master
is a collection of short documentaries that aspire to sketch out
artistic and psychological portraits of some of the unique figures in
traditional crafts, who live and work in our land today.
The
camera records an artisan at work, sharing his or her thoughts on the
craft and the person who practices it; on tradition, life, and culture;
on the past and the future.
Belarus
is a country where the heartbeat of age-old traditions has nearly
ceased. There are objective reasons behind being ashamed of one’s own
past. Those include repressions against the intellectual elite
(including craftsmen and entrepreneurs), a massive influx of rather
ill-educated bureaucrats, teachers and military men from Russian
provinces, rapid migration of a large portion of rural population into
towns, which created a disparaging attitude towards peasant and
small-town culture.
Industrialization
and Globalization have shaped a negative image of handiwork products,
now regarded as home-made stuff fit only for kids. Provincialism most
tellingly reveals itself in a shared urge to live in a “modern
European-like” home, furnished with expensive-looking imported materials
and embellishments. As a result, the interest to old traditions and
handicrafts has plummeted, and in many cases craftsmen could find no
pupils to pass on their knowledge and skills to.
At
the same time, it is unique things that help a country successfully
develop tourist trade, which has been rightfully suggested as a
foundation for a restructured economy in Belarus.
That is why we believe that such a project may become instrumental in addressing the issues we have mentioned above.
The project is promoted and implemented as part of Budzma non-governmental culture awareness campaign.
+Front.jpg)
